Με αφορμή την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα αυτό έρχεται ξανά στην επικαιρότητα.
Η διαμάχη που παρακολουθήσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, ιδιαίτερα μεταξύ των ευρωεκλογών και των βουλευτικών εκλογών, καθώς και η τεχνητή συγκόλληση παραμονές εκλογών έδειξε καθαρά πως αυτό το σχήμα δεν μπορεί να προχωρήσει όπως είναι σήμερα.
Το παραδέχονται άλλωστε όλοι οι συμμετέχοντες, εκτός ίσως από την Ανανεωτική Πτέρυγα που μάλλον επιθυμεί και τη διάλυση του σχήματος.
Το ζήτημα είναι πως κανείς δεν έχει ξεκάθαρες προθέσεις.
Οι συνιστώσες επιδιώκουν μια ψευδοενοποίηση με δημοκρατία στη βάση, αλλά γραφειοκρατία, παραγοντισμό και διαπραγματεύσεις στην κορυφή.
Το Αριστερό Ρεύμα βαθιά διχασμένο σε Τσιπρικούς και Αλαβανικούς δεν ξέρει τι ζητάει κατεβάζοντας προτάσεις που κανείς δεν κατανοεί, σε μια αποθέωση νεοκνίτικης συλλογιστικής.
Ο Αλέξης Τσίπρας ζητά ενοποίηση από τη βάση ως την κορυφή, γνωρίζοντας καλά πως κανένας δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο.
Και όλοι περιμένουν την παρέμβαση Αλαβάνου, ελπίζοντας πως επιτέλους θα μιλήσει αφήνοντας κατά μέρους τους χρησμούς.
Κατά πόσο μπορεί να εξακολουθήσει να υπάρχει το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, μια εκλογική συγκόλληση ομάδων και συνιστωσών με τεράστιες διαφορές ιδεολογικές και ιστορικές;
Μπορεί να συνυπάρξουν στην ίδια στέγη σταλινομαοικοί και ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες, τροτσκιστές σοσιαλπατριώτες και ανανεωτές κομμουνιστές ;
Πολύ δύσκολο πραγματικά.
Δυστυχώς αυτός ο χώρος κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύει πως έχει λίγη σχέση με την επαναστατική αριστερά και πολύ περισσότερη με γραφειοκρατικό νεοσταλινικό μόρφωμα.
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009
Μάχη διαδοχής στη Ν.Δ.
Σε 6 μέρες τα μέλη της Ν.Δ. καθώς και όσοι επιθυμούν να εγγραφούν ως μέλη θα αναδείξουν το νέο ηγέτη της παράταξης.
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έγινε καμία ουσιαστική ιδεολογική αντιπαράθεση στους κόλπους του κόμματος της συντηρητικής παράταξης.
Βουλευτές και κομματικά στελέχη στοιχίθηκαν πίσω από τους δύο βασικούς διεκδικητές με το βλέμμα στην επόμενη μέρα και τη διανομή ρόλων και αξιωμάτων.
Ο Σαμαράς προσπάθησε να παίξει το ρόλο της χρυσής εφεδρείας, στηρίζοντας τον πολιτικό του λόγο σε ένα συνοθύλευμα λαικισμού και παρωχημένου υπερπατριωτισμού που συνοδεύτηκε από ιδεολογικό πατριωτισμό παλιάς λαικής δεξιάς.
Η Μπακογιάννη εμφανίστηκε σαν συνεχιστής της πολιτικής του Κ.Καραμανλή προσπαθώντας να πείσει πως βαδίζει στο λεγόμενο μεσαίο χώρο και δήθεν αποτελεί τη φιλελεύθερη πρόταση. Μια φιλελεύθερη πρόταση στην οποία δε χωράει ούτε η νομιμοποίηση των μεταναστών, ούτε η αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών, μιας και δεν πρέπει να θιγούν τα ιερά και τα όσια της Δεξιάς παράταξης.
Ο Ψωμιάδης με μια καρικατούρα ορθοδοξίας και λαικότητας έδωσε τον εύθυμο τόνο στην αναμέτρηση.
Δεν πείθει η Ν.Δ., δεν πείθει μια παράταξη που με τις πολιτικές της χρεοκόπησε μια χώρα,όπως δεν πείθει και το χρεοκοπημένο πολιτικά και ιδεολογικά καπιταλιστικό μοντέλο που χρόνια ακολουθεί και το κόμμα αυτό, όσο και τα αδελφά χριστιανοδημοκρατικά και συντηρητικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη.
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έγινε καμία ουσιαστική ιδεολογική αντιπαράθεση στους κόλπους του κόμματος της συντηρητικής παράταξης.
Βουλευτές και κομματικά στελέχη στοιχίθηκαν πίσω από τους δύο βασικούς διεκδικητές με το βλέμμα στην επόμενη μέρα και τη διανομή ρόλων και αξιωμάτων.
Ο Σαμαράς προσπάθησε να παίξει το ρόλο της χρυσής εφεδρείας, στηρίζοντας τον πολιτικό του λόγο σε ένα συνοθύλευμα λαικισμού και παρωχημένου υπερπατριωτισμού που συνοδεύτηκε από ιδεολογικό πατριωτισμό παλιάς λαικής δεξιάς.
Η Μπακογιάννη εμφανίστηκε σαν συνεχιστής της πολιτικής του Κ.Καραμανλή προσπαθώντας να πείσει πως βαδίζει στο λεγόμενο μεσαίο χώρο και δήθεν αποτελεί τη φιλελεύθερη πρόταση. Μια φιλελεύθερη πρόταση στην οποία δε χωράει ούτε η νομιμοποίηση των μεταναστών, ούτε η αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών, μιας και δεν πρέπει να θιγούν τα ιερά και τα όσια της Δεξιάς παράταξης.
Ο Ψωμιάδης με μια καρικατούρα ορθοδοξίας και λαικότητας έδωσε τον εύθυμο τόνο στην αναμέτρηση.
Δεν πείθει η Ν.Δ., δεν πείθει μια παράταξη που με τις πολιτικές της χρεοκόπησε μια χώρα,όπως δεν πείθει και το χρεοκοπημένο πολιτικά και ιδεολογικά καπιταλιστικό μοντέλο που χρόνια ακολουθεί και το κόμμα αυτό, όσο και τα αδελφά χριστιανοδημοκρατικά και συντηρητικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη.
Ενοποιήσεις ταμείων
Σκέψεις για νέες ενοποιήσεις ασφαλιστικών ταμείων από την κυβέρνηση.
Το μέτρο κινείται ασφαλώς σε θετική κατεύθυνση.
Η προηγούμενη ενοποίηση έμεινε στη μέση μετά τις αντιδράσεις συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων που είχαν καθεστώς ευνοικό σε σχέση με άλλα επαγγέλματα σε συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Αυτό το αλλαλούμ με τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει να τελειώσει κάποια στιγμή.
Λύση η ενοποίηση όλων των ταμείων σε ΕΝΑ ενιαίο για όλους τους κλάδους ταμείο.
Δημιουργία ενός ανταποδοτικού συστήματος ασφάλισης που θα εξασφαλίζει σε όλους συντάξεις ανάλογα με τις εισφορές που έχουν πληρώσει, ανεξάρτητα ηλικιακών ορίων.
Απαιτείται παράλληλα άμεσα η μηχανογράφηση των συνταγών ώστε να παταχθεί το φαινόμενο της πολυφαρμακίας και της υπερσυνταγογράφησης.
Μειώσεις τιμών στα βασικά φάρμακα και λίστα φαρμάκων.
Δημιουργία φορέα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας από το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ασφαλιστικό ταμείο με οικογενειακούς γιατρούς και αστικού τύπου πολυιατρεία.
Ελεγχος του καθεστώτως λειτουργίας των μεγάλων ιδιωτικών κλινικών.
Προσλήψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στα νοσοκομεία της χώρας.
Ασφάλιση των μεταναστών που εργάζονται στη χώρα στο ασφαλιστικό ταμείο.
Πάταξη της εισφοροδιαφυγής τόσο του Κράτους, όσο και των μεγαλοεπιχειρηματιών.
Ολα αυτά τα μέτρα είναι περισσότερο από αναγκαία για να σωθεί το ασφαλιστικό σύστημα.
Η επαναστατική γυμναστική του ΠΑΜΕ όχι μόνο δε βοηθά στην σωστή αγωνιστική κατεύθυνση, αντίθετα διευκολύνει τους κυβερνώντες στα σχέδια αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να ενεργοποιηθούν στην κατεύθυνση διεκδίκησης του πακέτου μέτρων που προαναφέραμε.
Την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων θέλουν οι καπιταλιστές για να στρέψουν τους εργαζόμενους στην απάτη της ιδιωτικής ασφάλισης.
Το μέτρο κινείται ασφαλώς σε θετική κατεύθυνση.
Η προηγούμενη ενοποίηση έμεινε στη μέση μετά τις αντιδράσεις συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων που είχαν καθεστώς ευνοικό σε σχέση με άλλα επαγγέλματα σε συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Αυτό το αλλαλούμ με τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει να τελειώσει κάποια στιγμή.
Λύση η ενοποίηση όλων των ταμείων σε ΕΝΑ ενιαίο για όλους τους κλάδους ταμείο.
Δημιουργία ενός ανταποδοτικού συστήματος ασφάλισης που θα εξασφαλίζει σε όλους συντάξεις ανάλογα με τις εισφορές που έχουν πληρώσει, ανεξάρτητα ηλικιακών ορίων.
Απαιτείται παράλληλα άμεσα η μηχανογράφηση των συνταγών ώστε να παταχθεί το φαινόμενο της πολυφαρμακίας και της υπερσυνταγογράφησης.
Μειώσεις τιμών στα βασικά φάρμακα και λίστα φαρμάκων.
Δημιουργία φορέα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας από το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ασφαλιστικό ταμείο με οικογενειακούς γιατρούς και αστικού τύπου πολυιατρεία.
Ελεγχος του καθεστώτως λειτουργίας των μεγάλων ιδιωτικών κλινικών.
Προσλήψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στα νοσοκομεία της χώρας.
Ασφάλιση των μεταναστών που εργάζονται στη χώρα στο ασφαλιστικό ταμείο.
Πάταξη της εισφοροδιαφυγής τόσο του Κράτους, όσο και των μεγαλοεπιχειρηματιών.
Ολα αυτά τα μέτρα είναι περισσότερο από αναγκαία για να σωθεί το ασφαλιστικό σύστημα.
Η επαναστατική γυμναστική του ΠΑΜΕ όχι μόνο δε βοηθά στην σωστή αγωνιστική κατεύθυνση, αντίθετα διευκολύνει τους κυβερνώντες στα σχέδια αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να ενεργοποιηθούν στην κατεύθυνση διεκδίκησης του πακέτου μέτρων που προαναφέραμε.
Την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων θέλουν οι καπιταλιστές για να στρέψουν τους εργαζόμενους στην απάτη της ιδιωτικής ασφάλισης.
Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009
Αριστερός λαικισμός
Είναι δυνατό η μοναδική αντιπρόταση της Αριστεράς να εξαντλείται σε κρατικοποιήσεις των πάντων και σε διόγκωση του δημοσίου τομέα;
Στο μέσο μιας μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης τα κόμματα της καθεστωτικής Αριστεράς προβάλλουν σαν λύση την οικοδόμηση ενός γραφειοκρατικού κρατικού καπιταλισμού.
Ουσιαστικά μιλάνε για αναδημιουργία του φαινομένου του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ερχεται δηλαδή το Κράτος και αναλαμβάνει το ρόλο του επιχειρηματία δίνοντας δουλειές σε όλους, αφού απονεκρώσει πρώτα τη λοιπή οικονομική δραστηριότητα.
Το μοντέλο αυτό προυποθέτει πως υπάρχει τεράστια παραγωγή πλούτου την οποία νέμεται μια μειοψηφία επιχειρηματιών και τραπεζικού συστήματος.
Χωρίς να αρνηθούμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο σκέφτεται κανείς αν πραγματικά το προτεινόμενο μοντέλο οδηγεί κάπου.
Αυτό που δεν λέγεται ανοιχτά είναι πως αυτή η πρόταση υποστηρίζει πως η χώρα αρνείται να πληρώσει το δυσθεώρητο χρέος της κάτι βέβαια που θα την οδηγήσει στην έξοδό της από τον ευρωπαικό σχηματισμό.
Αλλά ακόμα και αν αρνηθούμε να εξυπηρετήσουμε τα χρέη μας, αν τεχνητά αύριο πάμε το χρέος στο μηδέν, πιστεύει κανείς πως μπορεί η χώρα να επιβιώσει;
Ακόμα και αν μοιράσουμε όλο τον πλούτο της χώρας, αν προλάβουμε φυσικά, γιατί στην εποχή μας η διακίνηση κεφαλαίων γίνεται με μεγάλη ταχύτητα , που θα οδηγηθούμε.
Αν κρατικοποιήσουμε σε μια νύχτα τα πάντα, από τις τράπεζες μέχρι τις μεγάλες επιχειρήσεις, τι θα συμβεί;
Θα μετατραπούμε σε μία χώρα εκατομμυρίων δημοσίων υπαλλήλων και μικρομάγαζων με μηδενική επενδυτική ικανότητα.
Η κεντρική κυβέρνηση δε θα μπορεί να πληρώσει τους μισθούς των εκατομμυρίων υπαλλήλων που δημιούργησε και θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να τους μειώσει.
Άρα όχι μόνο δε θα έχουμε μισθούς 1500 ευρώ που λένε, αλλά μετα βίας 500 ευρώ( λέμε σε ευρώ, αν και θα έχουμε αναγκαστικά γυρίσει στην δραχμή).
Το όλο πείραμα θα οδηγήσει σε λογικές αυτάρκεια τύπου Εμβέρ Χότζα και είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.
Ο αριστερός λαικισμός που ζητάει μονιμοποίηση των stage όταν είναι γνωστός ο πελατειακός τρόπος με τον οποίο επιβλήθηκε το αχρείο αυτό σύστημα θα ήταν καταστροφικός αν επικρατούσε στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Το να προτείνεται επιστροφή στον υπαρκτό είτε από την πόρτα(ΚΚΕ), είτε από το παράθυρο(ΣΥΡΙΖΑ) αν και συμπαθητική νοσταλγία για μια μερίδα ελλήνων δεν αποτελεί λύση.
Στο μέσο μιας μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης τα κόμματα της καθεστωτικής Αριστεράς προβάλλουν σαν λύση την οικοδόμηση ενός γραφειοκρατικού κρατικού καπιταλισμού.
Ουσιαστικά μιλάνε για αναδημιουργία του φαινομένου του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ερχεται δηλαδή το Κράτος και αναλαμβάνει το ρόλο του επιχειρηματία δίνοντας δουλειές σε όλους, αφού απονεκρώσει πρώτα τη λοιπή οικονομική δραστηριότητα.
Το μοντέλο αυτό προυποθέτει πως υπάρχει τεράστια παραγωγή πλούτου την οποία νέμεται μια μειοψηφία επιχειρηματιών και τραπεζικού συστήματος.
Χωρίς να αρνηθούμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο σκέφτεται κανείς αν πραγματικά το προτεινόμενο μοντέλο οδηγεί κάπου.
Αυτό που δεν λέγεται ανοιχτά είναι πως αυτή η πρόταση υποστηρίζει πως η χώρα αρνείται να πληρώσει το δυσθεώρητο χρέος της κάτι βέβαια που θα την οδηγήσει στην έξοδό της από τον ευρωπαικό σχηματισμό.
Αλλά ακόμα και αν αρνηθούμε να εξυπηρετήσουμε τα χρέη μας, αν τεχνητά αύριο πάμε το χρέος στο μηδέν, πιστεύει κανείς πως μπορεί η χώρα να επιβιώσει;
Ακόμα και αν μοιράσουμε όλο τον πλούτο της χώρας, αν προλάβουμε φυσικά, γιατί στην εποχή μας η διακίνηση κεφαλαίων γίνεται με μεγάλη ταχύτητα , που θα οδηγηθούμε.
Αν κρατικοποιήσουμε σε μια νύχτα τα πάντα, από τις τράπεζες μέχρι τις μεγάλες επιχειρήσεις, τι θα συμβεί;
Θα μετατραπούμε σε μία χώρα εκατομμυρίων δημοσίων υπαλλήλων και μικρομάγαζων με μηδενική επενδυτική ικανότητα.
Η κεντρική κυβέρνηση δε θα μπορεί να πληρώσει τους μισθούς των εκατομμυρίων υπαλλήλων που δημιούργησε και θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να τους μειώσει.
Άρα όχι μόνο δε θα έχουμε μισθούς 1500 ευρώ που λένε, αλλά μετα βίας 500 ευρώ( λέμε σε ευρώ, αν και θα έχουμε αναγκαστικά γυρίσει στην δραχμή).
Το όλο πείραμα θα οδηγήσει σε λογικές αυτάρκεια τύπου Εμβέρ Χότζα και είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.
Ο αριστερός λαικισμός που ζητάει μονιμοποίηση των stage όταν είναι γνωστός ο πελατειακός τρόπος με τον οποίο επιβλήθηκε το αχρείο αυτό σύστημα θα ήταν καταστροφικός αν επικρατούσε στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Το να προτείνεται επιστροφή στον υπαρκτό είτε από την πόρτα(ΚΚΕ), είτε από το παράθυρο(ΣΥΡΙΖΑ) αν και συμπαθητική νοσταλγία για μια μερίδα ελλήνων δεν αποτελεί λύση.
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Ενα προφητικό κείμενο
Οι επαναστατικές εξεγέρσεις και στην Ανατολική Γερμανία και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία ήταν αναμφισβήτητα αυθόρμητες. Κανείς δεν τις οργάνωσε και κανείς δεν τις υποκίνησε. Ήταν ότι είναι όλες οι γνήσιες πραγματικά λαϊκές εξεγέρσεις. Η αιτία που τις προκάλεσε είναι η βαριά οικονομική εκμετάλλευση και η θηριώδης πολιτική καταπίεση του γραφειοκρατικοκαπιταλιστικού καθεστώτος εις βάρος των μαζών. Κι ακόμα, η οργή των εργατών εναντίον της υποκρισίας, της απάτης και του κυνισμού των καταπιεστών τους, που παρουσιάζουν αυτήν την εκμεταλλευτική ολοκληρωτική κοινωνία για σοσιαλισμό και καθεστώς της εργατικής τάξης.
Εκείνο που επεδίωκαν οι εξεγερμένοι ανατολικογερμανοί, ούγγροι και πολωνοί εργάτες ήταν αυτό το ίδιο που επεδίωκαν οι επαναστατημένες μάζες στο Παρίσι τον Μάρτη του 1871, στη Ρωσία το 1917, στην Ισπανία το 1936.
Το γραφειοκρατικοκαπιταλιστικό καθεστώς στις δορυφόρες χώρες θα μπορούσαν να το σαρώσουν οι εργάτες, εάν δεν υπήρχε η τρομακτική στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας. Αυτή τα στηρίζει και σ' αυτήν χρωστούν την ύπαρξή τους.
Τα ρωσικά στρατεύματα είναι αυτά που πνίξανε στο αίμα την εξέγερση των εργατών στην Ανατολική Γερμανία.
Αυτό πιο καθαρά το είδαμε στην Ουγγαρία. Εκεί η εξέγερση ήταν τόσο καθολική και τόσο ορμητική που με τα πρώτα κτυπήματα γίνεται σκόνη και το κράτος και το κόμμα και ο στρατός. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των εργατικών συμβουλίων, οργάνων που οι επαναστατημένες μάζες εκλέγουν ελεύθερα στο εργοστάσιο ή στις συνοικίες και στα χωριά σ' όλη τη χώρα.
Η ρωσική κυβέρνηση αποσύρει το στρατό της από την Ουγγαρία. Ο λαός βλέπει τον εαυτό του ελεύθερο, χαίρεται και πανηγυρίζει, ενώ προετοιμάζεται ένα πανουγγρικό Συνέδριο των Εργατικών Συμβουλίων. Αλλά δεν περνούν παρά λίγες μέρες και μία τρομακτική στρατιωτική δύναμη με χιλιάδες τανκς και βαριά πυροβόλα εισβάλλει στη χώρα. Πρόκειται για εκλεκτές στρατιωτικές ρωσικές μονάδες ειδικά εκπαιδευμένες στην καταστολή των εξεγέρσεων. Το στρατό που είχε αποσύρει, τον απέσυρε γιατί δεν του είχε εμπιστοσύνη. Οι στρατιώτες που έμεναν για μεγάλο διάστημα εκεί είχαν αποκτήσει μία οικειότητα με τον πληθυσμό, και στην εξέγερση αρνήθηκαν να κτυπήσουν. Γι' αυτό τον απέσυρε. Τώρα οι εισβολείς με τα τρομακτικά μέσα πού διαθέτουν κτυπάν δίχως οίκτο τους πάντες και τα πάντα. Γκρεμίζουν και πυρπολούν σπίτια, ισοπεδώνουν εργατικές συνοικίες. Σφάζουν και σκοτώνουν άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους. Ο ουγγρικός λαός και στην πρώτη γραμμή οι ούγγροι εργάτες πολεμούν με ηρωισμό, αψηφώντας τη ζωή τους, σε κάθε δρόμο, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε συνοικία. Στο τέλος οι εισβολείς επιβάλουν την «τάξη». Η Βουδαπέστη, η πιο σωστά οι εργατικές συνοικίες της, δεν είναι παρά καπνίζοντα ερείπια και οι δρόμοι της σωροί από πτώματα εργατών. Και τώρα αρχίζουν οι εκτελέσεις και οι συλλήψεις. Χιλιάδες εκτελούνται, χιλιάδες κλείνονται στις φυλακές και σε στρατόπεδα και χιλιάδες στέλνονται δεμένοι στη Σιβηρία.
Στην Πολωνία δεν χρειάστηκε να επέμβει ρωσικός στρατός για να επιβάλει την «τάξη».
Και εκεί η εξέγερση ήταν καθολική. Απεργία, μαχητικές διαδηλώσεις, αιματηρές συγκρούσεις με νεκρούς και τραυματίες, πυρπόληση από τους εργάτες γραφείων του Κ.Κ.. Αλλά το Κ.Κ. της Πολωνίας κατόρθωσε με έξυπνους ελιγμούς, με υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με διαρκείς αλλαγές προσώπων στη διεύθυνση του - με την απομάκρυνση ή ακόμα και τη διαγραφή προσώπων μισητών στους εργάτες - να συγκρατήσει τις εξεγέρσεις μέσα σε όρια πού δεν απειλούσαν την ύπαρξη του καθεστώτος. Εάν περνούσαν αυτά τα όρια, ο ρωσικός στρατός οπωσδήποτε θα εισέβαλε.
Ο φόβος από την εισβολή του ρωσικού στρατού συγκρατεί τους αγώνες αυτών των λαών, τους περιορίζει σε στενά οικονομικά πλαίσια και τους αναγκάζει να ανέχονται το πιο μισητό γι' αυτούς ολοκληρωτικό καθεστώς. Ποιός μπορεί να απαλλάξει αυτούς τους λαούς απ' αυτόν το φόβο; Ένας και μόνος, η αλληλεγγύη των λαών και πρώτα απ' όλα της εργατικής τάξης της Ρωσίας.
Το ίδιο ισχύει και για τον Δυτικό κόσμο. Εκείνος μονάχα που μπορεί να απαλλάξει τους λαούς από την απειλή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός της Αμερικής.
΄Αγις Στίνας
Εκείνο που επεδίωκαν οι εξεγερμένοι ανατολικογερμανοί, ούγγροι και πολωνοί εργάτες ήταν αυτό το ίδιο που επεδίωκαν οι επαναστατημένες μάζες στο Παρίσι τον Μάρτη του 1871, στη Ρωσία το 1917, στην Ισπανία το 1936.
Το γραφειοκρατικοκαπιταλιστικό καθεστώς στις δορυφόρες χώρες θα μπορούσαν να το σαρώσουν οι εργάτες, εάν δεν υπήρχε η τρομακτική στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας. Αυτή τα στηρίζει και σ' αυτήν χρωστούν την ύπαρξή τους.
Τα ρωσικά στρατεύματα είναι αυτά που πνίξανε στο αίμα την εξέγερση των εργατών στην Ανατολική Γερμανία.
Αυτό πιο καθαρά το είδαμε στην Ουγγαρία. Εκεί η εξέγερση ήταν τόσο καθολική και τόσο ορμητική που με τα πρώτα κτυπήματα γίνεται σκόνη και το κράτος και το κόμμα και ο στρατός. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των εργατικών συμβουλίων, οργάνων που οι επαναστατημένες μάζες εκλέγουν ελεύθερα στο εργοστάσιο ή στις συνοικίες και στα χωριά σ' όλη τη χώρα.
Η ρωσική κυβέρνηση αποσύρει το στρατό της από την Ουγγαρία. Ο λαός βλέπει τον εαυτό του ελεύθερο, χαίρεται και πανηγυρίζει, ενώ προετοιμάζεται ένα πανουγγρικό Συνέδριο των Εργατικών Συμβουλίων. Αλλά δεν περνούν παρά λίγες μέρες και μία τρομακτική στρατιωτική δύναμη με χιλιάδες τανκς και βαριά πυροβόλα εισβάλλει στη χώρα. Πρόκειται για εκλεκτές στρατιωτικές ρωσικές μονάδες ειδικά εκπαιδευμένες στην καταστολή των εξεγέρσεων. Το στρατό που είχε αποσύρει, τον απέσυρε γιατί δεν του είχε εμπιστοσύνη. Οι στρατιώτες που έμεναν για μεγάλο διάστημα εκεί είχαν αποκτήσει μία οικειότητα με τον πληθυσμό, και στην εξέγερση αρνήθηκαν να κτυπήσουν. Γι' αυτό τον απέσυρε. Τώρα οι εισβολείς με τα τρομακτικά μέσα πού διαθέτουν κτυπάν δίχως οίκτο τους πάντες και τα πάντα. Γκρεμίζουν και πυρπολούν σπίτια, ισοπεδώνουν εργατικές συνοικίες. Σφάζουν και σκοτώνουν άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους. Ο ουγγρικός λαός και στην πρώτη γραμμή οι ούγγροι εργάτες πολεμούν με ηρωισμό, αψηφώντας τη ζωή τους, σε κάθε δρόμο, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε συνοικία. Στο τέλος οι εισβολείς επιβάλουν την «τάξη». Η Βουδαπέστη, η πιο σωστά οι εργατικές συνοικίες της, δεν είναι παρά καπνίζοντα ερείπια και οι δρόμοι της σωροί από πτώματα εργατών. Και τώρα αρχίζουν οι εκτελέσεις και οι συλλήψεις. Χιλιάδες εκτελούνται, χιλιάδες κλείνονται στις φυλακές και σε στρατόπεδα και χιλιάδες στέλνονται δεμένοι στη Σιβηρία.
Στην Πολωνία δεν χρειάστηκε να επέμβει ρωσικός στρατός για να επιβάλει την «τάξη».
Και εκεί η εξέγερση ήταν καθολική. Απεργία, μαχητικές διαδηλώσεις, αιματηρές συγκρούσεις με νεκρούς και τραυματίες, πυρπόληση από τους εργάτες γραφείων του Κ.Κ.. Αλλά το Κ.Κ. της Πολωνίας κατόρθωσε με έξυπνους ελιγμούς, με υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με διαρκείς αλλαγές προσώπων στη διεύθυνση του - με την απομάκρυνση ή ακόμα και τη διαγραφή προσώπων μισητών στους εργάτες - να συγκρατήσει τις εξεγέρσεις μέσα σε όρια πού δεν απειλούσαν την ύπαρξη του καθεστώτος. Εάν περνούσαν αυτά τα όρια, ο ρωσικός στρατός οπωσδήποτε θα εισέβαλε.
Ο φόβος από την εισβολή του ρωσικού στρατού συγκρατεί τους αγώνες αυτών των λαών, τους περιορίζει σε στενά οικονομικά πλαίσια και τους αναγκάζει να ανέχονται το πιο μισητό γι' αυτούς ολοκληρωτικό καθεστώς. Ποιός μπορεί να απαλλάξει αυτούς τους λαούς απ' αυτόν το φόβο; Ένας και μόνος, η αλληλεγγύη των λαών και πρώτα απ' όλα της εργατικής τάξης της Ρωσίας.
Το ίδιο ισχύει και για τον Δυτικό κόσμο. Εκείνος μονάχα που μπορεί να απαλλάξει τους λαούς από την απειλή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός της Αμερικής.
΄Αγις Στίνας
Απαραίτητη η αλλαγή μοντέλου ανάπτυξης.
Λεφτά υπάρχουν, έλεγε ο νέος πρωθυπουργός στις επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων για το πως θα χρηματοδοτηθούν οι προεκλογικές του εξαγγελίες.
Οι μετεκλογικές εξελίξεις και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν χθες από τη νέα κυβέρνηση αποδεικνύουν πως μάλλον τελικά λεφτά δεν υπάρχουν.
Αυτός είναι ο λόγος που έντρομος ο Κ.Καραμανλής παρέδωσε την εξουσία. Γνώριζε προφανώς την άθλια κατάσταση στα δημόσια οικονομικά και τράπηκε σε φυγή πριν να αντιμετωπίσει τους κοινοτικούς επιτρόπους.Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου μας περιέγραψε την επόμενη πράξη του δράματος, ρίχνοντας την καυτή πατάτα στο Γιώργο Παπανδρέου και προσγειώνοντας τη συντηρητική παράταξη σε ποσοστά που είχε να δει από τη δεκαετία του 1930.
Η νέα κυβέρνηση με νωπή τη λαϊκή εντολή θα εφαρμόσει τώρα όλα τα μέτρα για τα οποία ο λαός καταψήφισε την προηγούμενη.
Ας δούμε όμως αναλυτικότερα τα νέα αυτά μέτρα.
Πάγωμα των μισθών και συντάξεων πάνω από 2000 ευρώ μεικτά( άρα καθαρά από 1400-1500 ευρώ), μηδαμινές αυξήσεις για τους χαμηλόμισθους
Πάγωμα προσλήψεων για ένα χρόνο και μετά αναλογία συνταξιοδοτούντων/νεοπροσλαμβανόμενων 5/1.
Η κριτική ότι δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις είναι γνωστή, όπως και πιο γνωστό είναι πως η ελληνική οικονομία τέθηκε ουσιαστικά υπό κοινοτική επιτήρηση.
Οι κοινοτικοί όπως πάντα προτείνουν μέτρα αυστηρά δημοσιονομικά, μέτρα αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Τι θα γίνει αν τα έσοδα μέσω ΦΠΑ καταρρεύσουν λόγω μείωσης της κατανάλωσης;
Τι θα γίνει αν τα έξοδα εκτροχιασθούν και πάλι;
Κανείς δεν απαντά σε αυτά.
Με τα ασφαλιστικά ταμεία τι θα συμβεί;
Οι απόψεις που ακούγονται από την καθεστωτική αριστερά δεν λένε όλη την αλήθεια.
Με ποιό τρόπο θα καταφέρουν να εισπράξουν ασφαλιστικές εισφορές από ανθρώπους που δεν έχουν καμία διάθεση να τις πληρώσουν;
Πως θα ελεγχθεί η φοροδιαφυγή, όταν οι φοροδιαφεύγοντες έχουν πάντα τον τρόπο να ξεφεύγουν λόγω των γνωριμιών και του λαδώματος στους γραφειοκράτες της εφορίας;
Και ακόμη χειρότερα πως θα επιβιώσει ένα ασφαλιστικό σύστημα όταν οι νέοι δεν εργάζονται και η αναλογία συνταξιούχων/εργαζομένων είναι 1/2;
Αυτό που κανείς δε μας λέει είναι πως το κεντρικό πρόβλημα είναι το παραγωγικό μοντέλο που ακολουθεί η ελληνική οικονομία.
Δεν παράγουμε τίποτα, όλη η οικονομία είναι παροχή υπηρεσιών. Το μοντέλο θα είχε καταρρεύσει αν δεν υπήρχε η παραοικονομία και η εκτεταμένη διαφθορά.
Επί χρόνια καταναλώνουμε σαν κοινωνία περισσότερα από όσα παράγουμε.Εδώ είναι το κλειδί.
Το επίπεδο ζωής που έχουμε οφείλεται καθαρά σε δανεισμό, τόσο κρατικό, όσο και ατομικό.
Το μοντέλο αυτό έφτασε πια στα όρια του. Οι τράπεζες αρνούνται να δανείσουν πια, το κράτος κανείς δεν ξέρει αν θα μπορεί να εξυπηρετήσει τις δανειακές του υποχρεώσεις ή αν θα μπορεί να δανειστεί αύριο.
Όλα όσα προτείνονται σα λύσεις είναι απλά αδιέξοδα.
Ου τε η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχεία θα μας σώσει, ούτε θα σωθούμε άμα κρατικοποιήσουμε τα πάντα και γίνουμε χώρα του υπαρκτού.
Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης.
Κοινώς να μάθουμε να ζούμε με όσα παράγουμε.
Αυτό πιθανότατα σημαίνει να αποδεχτούμε μια ζωή σε ένα βιωτικό επίπεδο χαμηλότερο από το σημερινό.
ΟΛΟΙ και από ΛΙΓΟΤΕΡΟ, αυτή είναι σε απλά ελληνικά η λύση.
Γιατί με το μοντέλο που ακολουθείται σήμερα σε λίγα χρόνια, οι λίγοι θα έχουν συγκεντρώσει πάρα πολλά και η πλειοψηφία θα ζει στην ανέχεια.
Σήμερα ζούμε από τις αποταμιεύσεις και την περιουσία των μεγαλύτερων. Αύριο όμως;
Οι μετεκλογικές εξελίξεις και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν χθες από τη νέα κυβέρνηση αποδεικνύουν πως μάλλον τελικά λεφτά δεν υπάρχουν.
Αυτός είναι ο λόγος που έντρομος ο Κ.Καραμανλής παρέδωσε την εξουσία. Γνώριζε προφανώς την άθλια κατάσταση στα δημόσια οικονομικά και τράπηκε σε φυγή πριν να αντιμετωπίσει τους κοινοτικούς επιτρόπους.Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου μας περιέγραψε την επόμενη πράξη του δράματος, ρίχνοντας την καυτή πατάτα στο Γιώργο Παπανδρέου και προσγειώνοντας τη συντηρητική παράταξη σε ποσοστά που είχε να δει από τη δεκαετία του 1930.
Η νέα κυβέρνηση με νωπή τη λαϊκή εντολή θα εφαρμόσει τώρα όλα τα μέτρα για τα οποία ο λαός καταψήφισε την προηγούμενη.
Ας δούμε όμως αναλυτικότερα τα νέα αυτά μέτρα.
Πάγωμα των μισθών και συντάξεων πάνω από 2000 ευρώ μεικτά( άρα καθαρά από 1400-1500 ευρώ), μηδαμινές αυξήσεις για τους χαμηλόμισθους
Πάγωμα προσλήψεων για ένα χρόνο και μετά αναλογία συνταξιοδοτούντων/νεοπροσλαμβανόμενων 5/1.
Η κριτική ότι δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις είναι γνωστή, όπως και πιο γνωστό είναι πως η ελληνική οικονομία τέθηκε ουσιαστικά υπό κοινοτική επιτήρηση.
Οι κοινοτικοί όπως πάντα προτείνουν μέτρα αυστηρά δημοσιονομικά, μέτρα αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Τι θα γίνει αν τα έσοδα μέσω ΦΠΑ καταρρεύσουν λόγω μείωσης της κατανάλωσης;
Τι θα γίνει αν τα έξοδα εκτροχιασθούν και πάλι;
Κανείς δεν απαντά σε αυτά.
Με τα ασφαλιστικά ταμεία τι θα συμβεί;
Οι απόψεις που ακούγονται από την καθεστωτική αριστερά δεν λένε όλη την αλήθεια.
Με ποιό τρόπο θα καταφέρουν να εισπράξουν ασφαλιστικές εισφορές από ανθρώπους που δεν έχουν καμία διάθεση να τις πληρώσουν;
Πως θα ελεγχθεί η φοροδιαφυγή, όταν οι φοροδιαφεύγοντες έχουν πάντα τον τρόπο να ξεφεύγουν λόγω των γνωριμιών και του λαδώματος στους γραφειοκράτες της εφορίας;
Και ακόμη χειρότερα πως θα επιβιώσει ένα ασφαλιστικό σύστημα όταν οι νέοι δεν εργάζονται και η αναλογία συνταξιούχων/εργαζομένων είναι 1/2;
Αυτό που κανείς δε μας λέει είναι πως το κεντρικό πρόβλημα είναι το παραγωγικό μοντέλο που ακολουθεί η ελληνική οικονομία.
Δεν παράγουμε τίποτα, όλη η οικονομία είναι παροχή υπηρεσιών. Το μοντέλο θα είχε καταρρεύσει αν δεν υπήρχε η παραοικονομία και η εκτεταμένη διαφθορά.
Επί χρόνια καταναλώνουμε σαν κοινωνία περισσότερα από όσα παράγουμε.Εδώ είναι το κλειδί.
Το επίπεδο ζωής που έχουμε οφείλεται καθαρά σε δανεισμό, τόσο κρατικό, όσο και ατομικό.
Το μοντέλο αυτό έφτασε πια στα όρια του. Οι τράπεζες αρνούνται να δανείσουν πια, το κράτος κανείς δεν ξέρει αν θα μπορεί να εξυπηρετήσει τις δανειακές του υποχρεώσεις ή αν θα μπορεί να δανειστεί αύριο.
Όλα όσα προτείνονται σα λύσεις είναι απλά αδιέξοδα.
Ου τε η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχεία θα μας σώσει, ούτε θα σωθούμε άμα κρατικοποιήσουμε τα πάντα και γίνουμε χώρα του υπαρκτού.
Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης.
Κοινώς να μάθουμε να ζούμε με όσα παράγουμε.
Αυτό πιθανότατα σημαίνει να αποδεχτούμε μια ζωή σε ένα βιωτικό επίπεδο χαμηλότερο από το σημερινό.
ΟΛΟΙ και από ΛΙΓΟΤΕΡΟ, αυτή είναι σε απλά ελληνικά η λύση.
Γιατί με το μοντέλο που ακολουθείται σήμερα σε λίγα χρόνια, οι λίγοι θα έχουν συγκεντρώσει πάρα πολλά και η πλειοψηφία θα ζει στην ανέχεια.
Σήμερα ζούμε από τις αποταμιεύσεις και την περιουσία των μεγαλύτερων. Αύριο όμως;
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Νοέμβρης του 1973. Η υποτιθέμενη φιλελευθεροποίηση του δικτάτορα Παπαδόπουλου θα αποδειχθεί κενή περιεχομένου, τερματίζοντας τις αυταπάτες ομαλής μετάβασης σε κοινοβουλευτικό καθεστώς αστικού τύπου.Αυταπάτες που τρέφουν τόσο οι αστοί πολιτικοί, όσο και τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς.
Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο αποδεικνύει την δύναμη της αυτόνομης δράσης των μαζών. Παίρνει διαστάσεις που κανείς δεν περίμενε, μετατρέπεται στον ελληνικό Μάη.
Εμβρόντητοι οι δικτάτορες περιμένουν να ξεφουσκώσει η κατάσταση, οι αστοί πολιτικοί παίρνουν διακριτικά αποστάσεις.
Η επίσημη αριστερά καταγγέλλει την εξέγερση, το ΚΚΕ μέσω της Πανσπουδαστικής κατηγορεί τους φοιτητές που θέτουν ζήτημα ανατροπή του καπιταλισμού σαν πράκτορες του Ρουφογάλη, το ΚΚΕΕσ. βλέπει τον λαϊκό φοιτητικό ξεσηκωμό σαν ενέργεια που δυναμιτίζει τον δρόμο προς τη δημοκρατική ομαλότητα και τη διενέργεια εκλογών.
Οι φοιτητές θα χάσουν εκείνο το βράδυ που το τανκς ρίχνει την πύλη, αλλά θα κερδίσουν στις συνειδήσεις του λαού.
Τα επόμενα χρόνια όλοι θα αποκληθούν στην εξέγερση, θα τη μετατρέψουν σε γιορτή , θα προσπαθήσουν να αλλάξουν το νόημά της.
Θα ξεχάσουν όλα όσα έλεγαν τότε.
Στο μακρύ κατάλογο των λαϊκών εξεγέρσεων θα προστεθεί το Πολυτεχνείο 1973, δίπλα στην εξέγερση της Ουγγαρίας, στην άνοιξη της Πράγας, στο Μάη του 68, στην Πολωνία των εργατών της Αλληλεγγύης, στην Τιεν Αν Μεν.
Κρατάμε ζωντανή τη μνήμη...
Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο αποδεικνύει την δύναμη της αυτόνομης δράσης των μαζών. Παίρνει διαστάσεις που κανείς δεν περίμενε, μετατρέπεται στον ελληνικό Μάη.
Εμβρόντητοι οι δικτάτορες περιμένουν να ξεφουσκώσει η κατάσταση, οι αστοί πολιτικοί παίρνουν διακριτικά αποστάσεις.
Η επίσημη αριστερά καταγγέλλει την εξέγερση, το ΚΚΕ μέσω της Πανσπουδαστικής κατηγορεί τους φοιτητές που θέτουν ζήτημα ανατροπή του καπιταλισμού σαν πράκτορες του Ρουφογάλη, το ΚΚΕΕσ. βλέπει τον λαϊκό φοιτητικό ξεσηκωμό σαν ενέργεια που δυναμιτίζει τον δρόμο προς τη δημοκρατική ομαλότητα και τη διενέργεια εκλογών.
Οι φοιτητές θα χάσουν εκείνο το βράδυ που το τανκς ρίχνει την πύλη, αλλά θα κερδίσουν στις συνειδήσεις του λαού.
Τα επόμενα χρόνια όλοι θα αποκληθούν στην εξέγερση, θα τη μετατρέψουν σε γιορτή , θα προσπαθήσουν να αλλάξουν το νόημά της.
Θα ξεχάσουν όλα όσα έλεγαν τότε.
Στο μακρύ κατάλογο των λαϊκών εξεγέρσεων θα προστεθεί το Πολυτεχνείο 1973, δίπλα στην εξέγερση της Ουγγαρίας, στην άνοιξη της Πράγας, στο Μάη του 68, στην Πολωνία των εργατών της Αλληλεγγύης, στην Τιεν Αν Μεν.
Κρατάμε ζωντανή τη μνήμη...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
